«

»

jan 28

COLUMN: Berusting op de Sparta-tribune

IMAG0011Het is het ergste wat je als betaald voetbalclub kan overkomen. Dat je supporters zich niet meer echt druk om je maken. Winst of verlies, de gelatenheid overheerst.

Zondag 26 januari 2014, 14.31 uur. Sparta is zojuist op het Kasteel door FC Volendam op achterstand gezet. De wedstrijd is amper 40 seconden oud. Het is de zoveelste dreun voor de supporters van de oudste profclub van ons land. Sinds de degradatie op 16 mei 2010 krijgen ze klap na klap, tik na tik. De goal van FC Volendam leidt op de Kasteel- en Denis Neville-tribune niet tot woede-uitbarstingen en scheldpartijen, iets wat je van voetbalfans normaal gesproken wel kunt verwachten. Ook Spartanen konden er in het verleden wat van. Maar anno 2014 raakt men in Spangen niet over de kook van een tegendoelpuntje meer of minder. Berusting heet dat.

Berusting ~ het aanvaarden van iets wat niet te vermijden is.

Identiteit
Sparta is haar identiteit kwijt. En supporters voelen dat als geen ander. De club die ooit uniek was, is verworden tot eenheidsworst, dertien in een dozijn. Ook sportief telt de trotse oude dame uit 1888 niet meer mee, al vier seizoenen niet meer. Jarenlang, tot halverwege de jaren negentig, was Sparta een subtopper in de eredivisie. Zo eentje die af en toe een bekerfinale speelde en ook een keer kampioen werd. Sparta is nu nog steeds een subtopper. Van de eerste divisie. Zo eentje die af en toe de eerste bekerronde overleeft en ook een keer periodekampioen werd. De fans hebben zich er lang tegen verzet, maar het verzet lijkt gebroken. Vele sportieve teleurstellingen en nog veel meer mislukte spelers en trainers… ook op het incasseringsvermogen van een Sparta-supporter blijkt een begrenzer te zitten.

Pijn went
In een voor de helft gevuld stadion wordt het bij Sparta-FC Volendam vlak voor rust 1-1. In de tweede helft verandert die stand nog één keer: in het nadeel van de thuisploeg. Op de tribune verandert er echter niets: de één ouwehoert wat, de ander drinkt een biertje en eet een kroket. En er wordt wat gezongen. Sparta verliest ook de tweede wedstrijd in 2014. Uiteraard is geen Spartaan vrolijk. Maar daar is ook alles mee gezegd. Het lijkt niemand écht te boeien. Pijn went, blijkbaar. In een zuidelijker gedeelte van Rotterdam gaat dat heel anders. Daar hebben supporters heel veel macht. En die macht wordt te pas en te onpas gebruikt. Spartanen zijn anders. Op het Kasteel vormt de eigen aanhang geen enkele factor van betekenis in de besluitvorming. En dat is maar goed ook. Alhoewel…

Trucje
De KNVB heeft Sparta onlangs ingedeeld in categorie 3 van het licentie-systeem. De club heeft de zaakjes op het financiële vlak dus prima voor elkaar. Tenminste, als je het omzetten van het jaarlijkse tekort in aandelen als iets positiefs ziet. Wordt dat trucje komende zomer opnieuw uitgehaald? En in de zomer van 2015 nog een keer? Maar daar hadden we het nu niet over. Het gaat om de gemoedstoestand van de Sparta-supporter. Die wordt niet beïnvloed door een promotie van categorie 2 naar categorie 3. Het enige waar het hart van de rood-witte aanhang sneller voor klopt is een promotie van eerste- naar eredivisie. Maar nu dat vooruitzicht verder weg is dan ooit, lijkt er sprake van een collectieve hartstilstand onder de steeds kleiner wordende groep Kasteel-bezoekers.

Boegbeelden
Hoe neem je gelatenheid en berusting weg bij je supporters? Hoe zorg je dat ze weer enthousiast raken en zich betrokken voelen? Niet door in zee te gaan met een internationaal sportmarketingbureau. Die stap zal de verwijdering tussen leiding en fans alleen maar vergroten. Want op een nog verdere verzakelijking van de club zit geen seizoenkaarthouder te wachten. Wedstrijden winnen alleen is niet genoeg. Er is meer nodig. In Rotterdam-west is schreeuwend behoefte aan charismatische boegbeelden, die worden geloofd als ze het over ‘hun’ Sparta hebben. Wat dat betreft heeft de tijdelijke terugkeer van Henk ten Cate in de vorige lente heel veel duidelijk gemaakt. Hij is Amsterdammer en werd Spartaan. En wat voor een! En wat te denken van Louis van Gaal en Barry Hughes… Ook geen Rotterdammers, maar wel uitgegroeid tot oer-Spartanen. Met het binnenhalen van buitenstaanders is dus niets mis, als het maar buitenstaanders zijn die blijk geven van enig rood-wit inlevingsvermogen. Want wie denkt Sparta te kunnen runnen als ieder andere profclub of willekeurig bedrijf zal die afschuwelijke berusting nooit en te nimmer verdrijven van het Kasteel.

Ruud van Os is eindredacteur sport bij RTV Rijnmond en als Spartaan geboren. De wedstrijd Sparta-FC Volendam bekeek hij vanaf de Kasteel-tribune: vak 18, rij 2, stoel 16.

www.rijnmond.nl