«

»

apr 07

COLUMN: open brief van Bonthuis

bonthuisOud algemeen directeur Peter Bonthuis volgt Sparta nog steeds en bezoekt regelmatig met zijn broer de thuis wedstrijden. Ook hij ziet dat het heel erg slecht gaat met Sparta, heel slecht. Vandaag schreef hij op zijn Facebook pagina een stuk over wat er fout gaat en wat er moet gebeuren. Hij neemt zijn eigen periode van 2003 als voorbeeld. Ook toen zat het niet goed bij Sparta. Met een “sponsorgroep” werd Sparta gered en slaagde het erin om binnen 2 jaar te promoveren, zonder technisch directeur.

COLUMN: open brief van Bonthuis

Ik heb vannacht slecht geslapen. Gisterenavond met mijn broer naar Sparta-Fortuna Sittard geweest, zoals we vaker naar thuiswedstrijden van ‘onze’ club gaan. Elke keer zeggen we tegen elkaar: “Nou, slechter dan de vorige wedstrijd kan het niet worden”. En elke keer worden we gelogenstraft. Het kan toch minder. Alhoewel gisteren waren velen ervan overtuigd dat het spel beter was dan de weken daarvoor. Inderdaad werd de bal nu niet 3, maar soms 8 keer in de ploeg gehouden. Men is ook wel weer snel tevreden. Het is ook niet meer een gegeven dat de gifbeker nog niet leeg is. Dat is valse hoop houden. De gifbeker is allang leeg, maar bij Sparta is er een ongelooflijk gebrek aan kwaliteit met een gebrek aan mentaliteit/vechtlust en onder meer kopkracht. Met een trainer die elke keer weer lichtpuntjes ziet, en die zijn hoop nu weer heeft gesteld op een jeugdspeler die van een blessure terugkomt. Het is Sparta onwaardig. Wat me het meest opgevallen is, is de al eerder door Ruud van Os vastgestelde apathische houding van velen. Niet bij iedereen trouwens. Gisteren kreeg ik een berichtje van Yuri Rose, het krachtmens en begenadigt kopper, die in “mijn/onze” tijd een belangrijke rol speelde bij Sparta.

Na mijn afscheid van Sparta in juni 2011 ben ik, met uitzondering van het eerbetoon aan Tonny van Ede, niet meer in de bestuurskamer geweest. Uit een soort principe omdat ik vind dat als je weg bent je de nieuwe mensen niet voor de voeten moet lopen. Ik heb ook eigenlijk nooit in het openbaar inhoudelijk mijn mening gegeven over de gang van zaken bij Sparta. “We willen nieuw elan”, vertelde president-commissaris Willem Bröcker me, nog geen 4 maanden nadat hij me had gevraagd wat mijn plannen voor de toekomst waren. Mijn plannen lagen bij Sparta en Willem was daar content mee. Voor hem was de contuïteit belangrijk en ik was daar een belangrijk van. De echte reden(en) voor mijn vertrek heeft hij me nooit genoemd.

Daar heb ik vannacht toch nog maar eens over nagedacht. Hebben wij fouten gemaakt? Natuurlijk heb ook ik in mijn 8-jarige Sparta-periode fouten gemaakt. De eerste misschien wel aan het begin, toen ik door solidair te zijn met de o zo belangrijke sponsorgroep, afscheid moest nemen van Robin van Persie, Saïd Boutahar, Mounir el Hamdaoui en nog een aantal begenadigde voetballers. Maar spijt heb ik er niet van. Ik heb wel eens gezegd; “Spijt is een zinloze emotie”. Je neemt immers beslissingen op basis van de kennis die je op dat moment hebt, en houdt rekening met de dan geldende omstandigheden en mogelijkheden. En ik heb er nog steeds ‘echte’ vriendschappen aan over gehouden.

In 2003, een periode die ik gemakshalve maar even vergelijk met de huidige situatie van Sparta, bestond de “Sponsorgroep”. Erik Achten, Hans van Heelsbergen, Simon de Jong, Alex Klein, René Roodenburg, Ger Bloemhoff, Willem de Jong en Cees van Cuilenborg hebben aan de basis gestaan van de redding van Sparta toen. We slaagden er met elkaar in, overigens zonder technische directeur, om na 2 jaar te promoveren. Een aantal jaren hebben we vele mooie momenten gehad op het Kasteel. Overwinningen op Ajax, Feyenoord (3x achtereen) en op vele andere tegenstanders staan me nog goed voor de geest. Er werd voor de punten gevochten op het Kasteel.

Hebben we dan geen fouten gemaakt. Natuurlijk. Ook in die periode was er sprake van mislukkingen. En als we die hadden kunnen voorkomen hadden we dat zeker gedaan. Zo bleek dat Gert Aandewiel toch niet die kroonprins van het trainersgilde te zijn, was Anastasiou niet meer die doelpuntrijke spits, en had Floribert n’Galula beter kunnen blijven waar hij was.

Er kunnen nogal wat gedachten door je heen gaan op één avond en de daaropvolgende nacht.

Gisteren nodigde Rob Westerhof me uit om na afloop naar de bestuurskamer te komen. Niet meer op de eerste verdieping, maar nu ingericht in wat eens mijn bespreekkamer was. Mooi omgebouwd met een open haard en een sfeervolle inrichting. Er waren ongeveer 20 mensen. De sfeer was gelaten. Het huidige bestuur was er niet, met uitzondering van Rob Westerhof.

Het lijkt erop dat Sparta in een paar jaar is gesloopt. De mensen van het “nieuw elan” vertrekken weer, zich niet realiserend wat ze in de harten van al die Sparta-supporters hebben aangericht. Er zal weer nieuw “nieuw elan” moeten komen. Ik heb veel respect voor de mensen, ook op kantoor bij Sparta en mensen die Sparta nog steeds de helpende hand toesteken en hopelijk ook zullen blijven toesteken.

Het zou mooi zijn als de “Sponsorgroep” van toen, aangevuld met mensen als Henk Roodenburg, Willem Sloot, Gerrit Maliepaard e.a. nog eens bij elkaar gaat zitten zoals ze dat in 2003 ook deden. Uitgangspunt was toen Sparta redden en aansluitend de zakelijke gesprekken over Sparta over laten gaan in maandelijks eens een middag en/of avond gezellig bij elkaar komen om over een heleboel leuke onderwerpen te praten, wel met Sparta als belangrijkste onderwerp.

Ik volg het van afstand, maar denk dat de huidige situatie zorgwekkender is dan die van toen. Heb veel respect voor Rob Westerhof die nu het voortouw heeft genomen. In de rust zag ik hem alleen staan. En na afloop met twee vertegenwoordigers van Fortuna Sittard die zich bijna verontschuldigden voor de overwinning.

Ik hoop werkelijk dat Sparta weer snel de juiste mensen kan vinden. Veel mensen beginnen overigens tegen mij over de huidige situatie bij Sparta, terwijl ik daar al lang geen deel meer van uitmaak. Gisteren stond ik bij de slager op mijn beurt te wachten. Ik mocht voorgaan van de andere wachtenden, omdat ik het toch al zo moeilijk heb. Ik moest daarom lachen, maar vannacht ging dat ook door me heen.

Ik heb me voorgenomen om de komende nacht weer gewoon te gaan slapen en morgen weer gewoon door te gaan met de vele leuke dingen waar ik nu mee bezig ben.

Peter Bonthuis